donderdag 17 mei 2007

Belgium: 12 points

Ik weet het, ik heb gefaald. Mijn voorspelling in mijn vorige post is dan toch niet uitgekomen. De Oekraïense travestiet Verka Serduchka (die met haar vermogen van €20 miljoen één van de rijkste artiesten van de voormalige Sovjet-Unie is) ging niet met het goud, maar met het zilver naar huis. Aan haar pakje te zien had ze dit misschien wel zelf verwacht?

Eerste werd de Servische Marija Šerifovic. Niet meteen de mooiste verschijning van de avond, maar misschien wel met het mooiste nummer. 'Molitva' (gebed) viel op door zijn eenvoud. Zo moeilijk was dat ook weer niet, tussen de vampieren van Zwitserland, de opgefokte etno-trance van Georgïe en de bubblegum-stewardessen van Engeland (foto) . En ja de Oost-Blok landen stemden weer op elkaar. Maar moeten we daar weer over zeuren? België stemde óok op die landen! Welke Belgen doen dat dan? Moeten we hen misschien gaan opjagen en met z'n allen verbannen naar Moldavië? Oké de 12 punten voor Turkije werden waarschijnlijk uitgedeeld door de Turkse gemeenschap in België. Maar waarom kreeg de Duitse jazz-zanger Roger Cicero bijvoorbeeld geen enkel punt van ons?

De Duitse krant Bild telde de punten die alle West-Europese landen gaven samen en kwam tot de conclusie dat de punten van die landen dezelfde waren als die van het eindklassement. Met andere woorden: heel West-Europa stemde ook gewoon lekker voor het Oost-Blok.

Misschien zijn de Oost-blok-landen gewoon wel beter? Daar denken we natuurlijk liever niet aan. We schreeuwen liever moord en brand, terwijl we beter de hand in eigen boezem zouden steken. The Krazy Mess Groovers? 30 jaar geleden kon dit misschien een hit worden in een ondergrondse happy-disco scene, tenminste als de zanger niet zo vals zong als 'Sexyfire' dat in Helsinki deed. Kate Ryan? De stem zat goed, het liedje was er maar de act trok op niks. Degene die die roze microfoons van stal heeft gehaald, díe moet naar Moldavië verbannen worden!

En trouwens, waarom heeft België die overwinning nu nodig? Als je ziet dat Servië er zich na jaren van oorlog terug in de bewoonde wereld mee kan smijten, waarom kunnen we hen dat dan niet gunnen? Daarbij, volgend jaar is Vlaanderen terug aan de beurt. Eddy Wally naar Belgrado? Let's hope so! 'Geweldig, onvoorstelbaar!'. Een liedje in het Russisch, Engels en Frans? Voor the Voice of Europe geen enkel probleem! Belgium 12 points?

dinsdag 15 mei 2007

Mano Mundo

Beste festivalliefhebbers,

speciaal voor jullie , en ook een beetje voor mezelf, trok ik het voorbije regenachtige weekend een zondagje naar Mano Mundo! Het wereldfestival in Boom is ondertussen al een vaste waarde in de festivalwereld geworden! En niet onterecht! Nooit zie je zoveel culturen bij elkaar samen genieten van het lenteweer & fijne, wereldse muziek.

Buiten enkele goede optredens na, valt er nog heel wat meer te beleven daar in Boom. Je kan er bijvoorbeeld je collectie accesoires uitbreiden door een bezoekje te brengen aan de vele kraampjes met prullaria op het marktje. Kinderen kunnen hun hartje dan weer ophalen in de vele educatieve speelkraampjes. Honger of dorst zal je er zeker ook niet lijden! De wereldkeuken is er allom vertegenwoordigd.

Natuurlijk is een festival geen festival zonder enkele straffe optredens. Zondag brachten oa Jenne Decleir, Bart Peeters en the Internationals de sfeer op de festivalweide. Vooral tijdens de slotact, the Internationals, was het vertier van de bovenste plank. Iedereen danste 1,5 uur lang olijk op blote voeten op de zwoele, Afrikaanse ritmes!

Omdat Mano Mundo vreesde voor regenachtig weer, was dit jaar elk podium overdekt. Toch was dit , buiten 1 enkele korstondige gietpartij na, niet nodig op zondag. Het zonnetje was maar al te graag partij op dit fijne gratise festivalletje.
Om 21uur sloten ze de boel daar af en trokken wij ,nog een beetje nagenietend, tevreden huiswaarts.

Tot volgend jaar Mano Mundoooo!

vrijdag 11 mei 2007

Voice-over: Engels

My name is Neptune. For decades I’ve been guarding my Marnixplaats, in the museum area of Antwerp. I don’t think I’ve seen you here. What a pity. Do you want to look around?

Our first stop is Tuf Tuf. A little book shop with an enormous amount of second-hand books. If you have got the time and the courage to explore the dozens piles of books & comics, Tuf Tuf is your place to be. But you have to be careful if you want something at the bottom of the pile. If you don’t watch out you will be buried in books!

All right, I can see you’re hungry. Do you fancy some fish? Then let’s go to the Danish restaurant Fiskebar. The opening was just a couple of months ago, but it has already become one of the most visited restaurants of the Marnixplaats. Speciality is the grilled fish, without much heavy sauces, but just with plain, fresh flavours. A real feast for everyone who loves seafood!

Okay, we’re full. I think we’re ready for some culture. A place worth visiting is the Raamtheater. Founded in 1977, the Raamtheater has become one of the prominent theatres in Antwerp. With its unique authors-theatre and daring plays, the Raamtheater has received the respect it earns in the cultural world of Antwerp.

And so our journey comes to an end. I can see you’re impressed by my square and you should be. The Marnixplaats maybe isn’t the most famous square in Antwerp, but it definitely deserves your attention. And so do I.

Fijn op ons Plein!

De Marnixplaats kreeg vorige week hoogstaand bezoek over de voetpaden. Onze eigenste Mr. Van Doninck bezocht ons plein. He came, he saw and was satisfied. Vol overgave vertelden we over onze video- en radioplannen. Aandachtig en ook wat kritisch luisterde onze lector naar onze wilde plannen.

Jo had zelf ook enkele zotte voorstellen. Zo hoopte hij dat wij konden filmen van bovenuit om zo een geweldige close-up van Neptunus te bekomen. Hij stelde voor om een ladder op mijn nieuw zwart polo'ke te plaatsen. Toch maar niet. Vervolgens bedacht hij dat we misschien eens de brandweermannen hun ladder konden vragen. Niet dus! Nog meer bruisende ideeën Mr. Van Doninck? Een idee waar we zelf ook al over gepeinsd hadden, was een complot met de buren. Jammer genoeg waren de meeste mensen op de Marnixplaats die op de bovenste etages woonden, of allochtonen of illegalen of muzikanten. Niemand was dan ook bereid om ons uit hun slaapkamerraam te laten filmen.

Jo zag het probleem en legde zich er uiteindelijk bij neer. Toch was hij overtuigd dat het allemaal nog wel in orde zou komen.

En zo denken wij er ook over Jo!

Recht tegen onrecht


Vorig jaar is met 0110 al gebleken dat concerten met nobele doeleinden aanslaan.Dit jaar doet Amnesty International er naar jaarlijkse gewoonte nog een schepje bovenop. Volgende week woensdag, 16 mei, organiseren zij voor de zevende keer op rij de benifietconcerten op de Groenplaats. 10 uur lang zullen allerhande artiesten het beste uit hun lijfjes komen brullen voor de mensenrechten!

De happening vangt aan om 14uur en eindigt klokslag 12. De presentatie wordt verzorgd door 4fm presentatrice Leen Demaré. De line-up ziet er trouwens indrukwekkend uit. Eva De Roovere, Kommil Foo, Lalalover, Jenne Decleir, Udo, Milow ...
Meer info over het gratis festivalletje, vind je op Recht Tegen Onrecht.

Voice Over

Mijn naam is Neptunus. Al sinds 1864 waak ik over de Marnixplaats. Mijn plein werd genoemd naar oud-burgemeester Marnix van Sint Aldegonde. Toch ben degene die hier al jarenlang een oogje in het zeil houd.

Mijn plein lijkt op het eerste gezicht niet meer dan een rotonde, maar ik zal jullie het tegendeel bewijzen en jullie meenemen naar enkele verborgen pareltjes. Gaan jullie mee?

Tuf Tuf is een charmant boekenwinkeltje. Al meer dan 60 jaar lang vind je hier erg goedkope tweedehandsboeken. Alle genres vind je hier terug: van klassieke literatuur, tot reisgidsen en stationsromannetjes. Voor ieder wat wils dus.

Honger gekregen? In het visrestaurant Fiskebar kan je lekker en gezond lunchen. Het Deense restaurant is nog maar enkele maanden open, maar kent nu al een groot succes. De locatie is alvast ideaal, met mij, de koning van de zee dicht in de buurt.

Ten slotte neem ik jullie mee naar het Raamtheater voor wat cultuur. Dit theater heeft slechts 200 zitplaatsen, waardoor er tijdens de stukken een intieme sfeer ontstaat. Je kan er niet alleen terecht voor de bekendere werken, ook hun auteurstheater is tot ver buiten Antwerpen bekend.

Dit is ook meteen het einde van mijn korte rondleiding. Breng je mij nog eens een bezoekje? Ik zal alvast niet weglopen.

Antwaarps talent: Maskesmachine


Je kent dat wel: Naar een concert gaan. Een uur op voorhand toekomen aan de zaal, om toch niet helemaal achteraan te moeten staan. Dan wachten tot het eindelijk begint. Ontdekken dat er nog een voorprogramma komt ook. Een beetje verveeld zijn daardoor. Uiteindelijk toch proberen openstaan voor wat zal komen. Ontdekken dat het écht je ding niet is. En dan maar wachten, wachten en wachten.

Wel, ik heb iets vreemds meegemaakt. Toen ik vorig jaar naar Gorki in Gent ging kijken, werd me de Antwaarpse meidengroep Maskesmachine voorgesteld. Voor het eerst ooit wenste ik dat het voorprogramma nooit zou eindigen. Het is nu niet zo dat ik Gorki niet mag ofzo. Natuurlijk wel, daarvoor kwam ik uiteindelijk... Maar Maskesmachine vond ik gewoon super! Het is zo'n groep waar je ofwel echt vóór, ofwel resoluut tegen bent. Er waren even goed mensen die het een "kutgroep" en een "zagende wijvenband" vonden. Maar ik dus niet. Kan misschien aan mijn feministische kantje liggen, maar ook gewoon aan de erg vernieuwende en frisse muziek van Maskesmachine.

De groep bestaat uit 3 vrouwen en een man. Ze maken gebruik van piano, viool, ukulele, contrabas, drums en zang om erg bizarre en experimentele muziek te maken. Maar experimenteel hoeft niet per sé slecht te betekenen. In tegendeel, het heeft al wel vaker prachtige resultaten opgeleverd, heeft het verleden ons geleerd.

De luchtige deuntjes, met eenvoudige teksten erbij, zijn erg meeslepend en opbeurend. De teksten gaan vooral over de eenvoudige dingen in het leven, wat vaak een doodgewone opsomming van woorden oplevert als tekst. Bizar, maar het werkt. Dit, in combinatie met de alternatieve, extravagante outfits (wollen rokjes en flashy topjes) en de leuke pasjes (maskes met paskes, zoals ze het zelf omschrijven), geeft een briljant resultaat. En dan nog het lekker plat Antwaarps accent niet te vergeten! Dat de hoge noten en enorm fragiele deuntjes dan niet altijd even zuiver gezongen zijn, geeft zelfs niet. Dat doet het plaatjes zelfs nog meer kloppen. Leuke, eenvoudige muziek zonder complexen dus. Een mooie boodschap in deze drukke tijd, waar alles perfect hoort te zijn...

Wat ik me nog vooral herinner: "Voor mij zijde gij schoon, voor mij zijde gij schoon, voor mij zijde gij ongeloofelijk schoon!"

Recensie: Leonardo Da Vinci

In de Verschansingstraat op het Zuid in Antwerpen ligt de pizzeria Leonardo Da Vinci. Het restaurant heeft een prachtige locatie. Het terras biedt uitzicht op het museum van schone kunsten en ligt tussen allerlei andere gezellige bars en eetgelegenheden.

Na een dagje shoppen besloten 2 vrienden en ik dan ook stijlvol te gaan dineren op het mondaine Zuid int stad. En wie lust nu geen pizza? Hoewel ons oorspronkelijke plan was om Bar Italia onveilig te maken, bleek reservatie daar een must! Het restaurant zat tsjokvol. Gelukkig bood Leonado Da Vinci soelaas!
Omdat er toch wel een stevig windje waaide, besloten we om binnen plaats te nemen. Het restaurant is erg mooi ingericht. Strakke zwarte tafels en een grote, massieven zwarte toog geven een modern tintje aan de inrichting. Aan de muren prijken levensgrote muurschilderen van Leonardo Da Vinci himself. Door de boxen galmen Italiaanse klassiekers en melige lovesongs.

Van zodra we plaatsnemen, komt een vriendelijke Italiaanse schone aangesneld met de menukaarten. De keuze is ruim! Je kan kiezen uit een 13-tal pizza's, pasta's enkele vis- en vleesgerechten en salades. We houden het op de klassieke pizza's Hawaï, Quatre Stagioni en Calzone. Als voorproefje krijgen we een potje olijven en vers gebakken sneetjes stokbrood met kruidenboter. Heerlijk om de maag al wat te vullen!

Na een kwartiertje arriveren onze pizza's.Samen met ons glaasje rode huiswijn, genieten we van de lekkere spijs&drank. Hoewel de desserts er op de tafeltje naast ons heerlijk uit zien, protesteert onze maag hevig aan het idee alleen al. We rekenen af, schrikken op een aangename manier van de goedkope rekening en vertrekken vervolgens tevreden huiswaarts. Bella Italia, naar jou komen we zéker nog eens terug!

woensdag 9 mei 2007

Teruggevonden!

Toen we vandaag in het EMI aan het monteren waren, werden we er door onze klasgenootjes op attent gemaakt dat bijna alle computers vol stonden met onze beelden. Chaotisch als we zijn moesten we schuldig pleiten! Maar het was ook een geluk bij een ongeluk: we vonden onze twee oefenfilmpjes terug die op mysterieuze wijze van ons cassetje verdwenen waren. Nu kunnen jullie dus genieten van het filmpje (check ons enorm slechte camerawerk & acteerprestaties) over 'Het Scheldemonster'!

dinsdag 8 mei 2007

Leve de wetenschap!

Van onze redactrice Leslie. Binnekort in Libelle, nu al op uw blog!

--- Er is weer hoop voor Alzheimerpatiënten! Een nieuwe Amerikaanse studie heeft aangetoond dat geheugenverlies ongedaan kan gemaakt worden! Om tot deze resultaten te komen, gebruikten de onderzoekers testmuizen. Eerst werden de beestjes onderworpen aan moeilijke taken waardoor ze hersenschade opliepen. Daardoor konden de diertjes na een tijdje hun taken niet meer tot een goed einde brengen.

Onderzoekers plaatsten de muizen met hersenschade in een stimulerende omgeving met speelgoed en loopradjes. De muizen kregen ook speciale medicatie toegediend. Na de behandeling konden de muizen wonder boven wonder weer hun taken juist uitvoeren. De therapie had er dus voor gezorgd dat de muizen zich opnieuw konden herinneren hoe ze de taken moesten uitvoeren. De herinneringen waren dus niet uitgewist, maar enkel even ontoegankelijk gemaakt.

Bovendien kon de muizen ook snel nieuwe dingen aangeleerd worden.
Hoewel de resultaten nog niet direct vertaald kunnen worden naar mensen, zorgt het onderzoek wel voor nieuwe, belangrijke bevindingen! Een stimulerende omgeving én de juiste medicatie, kunnen dus helpen om dementie verlichten en geheugenverlies ongedaan te maken!

maandag 7 mei 2007

Groezrock

Vrijdag en zaterdag 27 en 28 april werden de groene grasvlaktes van Meerhout weer eens omgetoverd tot een ware festivalsite! Want dat weekend trokken duizenden jongeren gepakt en gezakt naar Groezrock, hét festival voor menig punk/rock/metal-liefhebber.De zon, een horde emo-jongeren en ikzelf waren ook van de partij! Een kort verslagje van een dagje festivalieten!

Groezrock opende al vroeg zijn deuren. Om 10u stroomden de eerste die-hards al schoorvoetend binnen. Met een fameuze kater in het hoofd, waagden zij zich toch al aan de eerste muziekgroepjes! Tijd om rustig wakker te worden was er niet, want de stevige rockgroepjes brulden je al direct uit je slaap!
Groezrock is een charmant festivalletje met slechts 2 podia. De groepen wisselen elkaar af zodat je elke groep aan het werk kan zien. In tegenstelling tot andere festivals, vraagt Groezrock nog democratische prijzen voor zijn spijs & drank. Niets dan meevallers dus!

Wat de muziek betreft, vindt iedere liefhebber van het hardere genre hier wel zijnen gaga. Punk wisselt zich af met hardcore, waarna ska en metal hun toetreden doen! Een topper die dag op de mainstage was Mad Caddies! De ska-groep uit Californië slaagde er met zijn vrolijke muziek in heel de tent aan het dansen te zetten! Overal vormden zich kleine pits en werd er aan sky-divin' gedaan!
NOg een topper onder de toppers was Tiger Army! De Amerikaanse psychobilly band zorgde voor vele oh's en yeah's en slaagde daarmee in zijn opzet om Meerhout aan het knikken te krijgen!
Ook hardcore groepen waren talrijk aanwezig op Groezrock! Persoonlijk niet echt mijn ding, al kon Ignite me toch wel bekoren! De zanger wist tussen zijn songs door niet enkel zinnige dingen te vertellen ( " i'm sorry for our president") ook muzikaal kreeg hij mij lichtjes aan het dansen! Metal vanop de bovenste plank me dunkt!
Maar de groep waarvoor ik écht naar Groezrock was afgezakt, waren the Lost Prophets! Terecht mochten ze dan ook rond middernacht het festival afsluiten! Uit volle borst zong ik dan ook al hun metal/rock liedjes mee van hun laatste cd Liberation Transmission!
Groezrock liep op zijn einde!
20.000 man verliet in groep de festivalscene. Niets dan lachende gezichten, zatte engelsmannen en zwart geklede punkers die zich terug richting huiswaarts begaven! Het was een mooi gezicht! Het eerste festival van dit jaar was méér dan geslaagd! En ik was blij dat ik erbij was!

binnenkort; een kort verslagje over Mano Mundo, de Hooifeesten, recht tegen onrecht, Werchter en Dour!

zaterdag 5 mei 2007

Nonkel Maarten voorspelt

Jaja nonkel Maarten voorspelt. Niet het weer, niet uw toekomst, niet het aantal maanden tot wanneer uw partner u zal bedriegen, wel...de winnaar van het Eurovisiesongfestival 2007 in Helsinki. Het wordt zo goed als zeker Oekraïne met hun wannabe, beetje mislukte travestiet Verka Serduchka. Met haar/zijn/het... nummer Danzin! (dansen...), helemaaaal fout! Echte east-euro trash, maar wel heel leuk. We'll meet next year in Kiev, Ukraine. Ruslana zal blij zijn. België minder.

woensdag 2 mei 2007

Ruwe montage!

Hieronder vinden jullie het filmpje van onze eerste ruwe montage. Let wel: het is dus duidelijk nog een ruwe montage. Het zijn slechts de drie hoofdfilmpjes van de TufTuf, het Raamtheater & de Fiskebar. Er moeten nog tussenbeelden komen, een intro, voice over, aangepaste muziek & nog enkele andere beelden, maar ondertussen hebben jullie toch al een beeld van hoe het er ongeveer zal komen uit te zien!

zaterdag 28 april 2007

'Talk to the hands cause the face don't wanna hear it anymore'

Hier is het filmpje met de geweldige Gringo van Temptation Island. Puur educatief natuurlijk: het perfecte gebruik van de Nederlandse taal kan nog van pas komen bij de lessen van meneer Van Doninck. Zonder dank!

donderdag 26 april 2007

Aantwaarpse Awaards

We houden jullie nu al enkele maanden op te hoogte van Aantwaarps Talent van allerlei pluimage. We zijn dan ook trots dat we jullie deze onverwachte apotheose kunnen voorstellen, het kersje op de taart: de Aantwaarpse Awaards.

De uitreiking van de ,,Aantwaarpse Awaards,, een trofee voor personen die in het afgelopen jaar iets hebben betekend voor Antwerpen, vindt dit jaar plaats op 3 juni in de Bourlaschouwburg.

De organisatie van de ,,Aantwaarpse Awaards wakkert het chauvinistische gevoel aan dat de Antwerpenaar heeft over zijn stad. Organisatoren Peter Metten en Jean Aarrents gaan nu verder op de ingeslagen weg en willen naast het promoten van Antwerpen ook de iets rijpere artiesten op de voorgrond plaatsen. Tijdens de shownamiddag zijn er bijvoorbeeld optredens van Garry Hagger, Nicole & Hugo, Jo Leemans, Freddy Sunder en komiek Dirk Van Vooren.

De zeven Awaards worden overhandigd aan personen en instanties, die het voorbije jaar iets voor Antwerpen hebben betekend of die een typische Antwerpse uitstraling hebben. Daarnaast worden de twee Wappers van 't Stad toegekend aan twee bekende Antwerpenaars, een man en een vrouw, die een verdienstelijke carrière achter de rug hebben. Volgende personen kregen al een Wapper tijdens de vorige edities en komen dus niet meer in aanmerking voor een nominatie: La Esterella, Sofie, Yvonne Verbeeck, Dora Van Der Groen, Daniella Somers, Herbert Flack, Gaston Berghmans, Robbe De Hert en De Strangers.

De drie belangrijkste categorieën zijn Oansteurmend talengt, met dit jaar als genomineerden: Roy Aernouts, De Fixkes, Kevin Janssens, Nathalie Meskens en zangeres Mira, de categorie Aantwaarpsen artist met acteur Warre Borgmans, Katastroof, Axl Peleman, Daisy Thijs en Peter Van den Begin, en de categorie Aantwaarpse figuur met als genomineerden Tom Barman, hoogspringster Tia Hellebaut, burgemeester Patrick Janssens, striptekenaar Robert Merhotein en modeontwerper Walter Van Beirendonck.

Jullie kunnen zelf stemmen op jullie favorieten op de website van de Awaards. Doen!

(Bron: Het Nieuwsblad)

Marnixplaats anders bekeken (Met dank aan google.maps)

Google lanceerde onlangs zijn Google Maps. Net als Google Earth kan je op deze toepassing van Google van eender welke plaats op onze aardkloot sattelietfoto's bekijken. Wij waren er natuurlijk als de kippen bij om jullie de Marnixplaats te tonen vanuit vogelperspectief. Zoals jullie kunnen zien is de Marnixplaats een echte ontmoetingsplaats, uniek in Antwerpen en misschien wel in Vlaanderen.


woensdag 18 april 2007

Antwaarps talent: Admiral Freebee

The Talent; The Admiral; Den Baard, Tom Van Laere of gewoonweg Admiral Freebee! Dat is vandaag de man naar mijn hart. Maar niet alleen vandaag uiteraard... Ik leerde hem enkele jaren terug kennen en was meteen verkocht. In feite ben ik niet echt een muziekkenster. Ik weet wat ik graag hoor, maar waarom? Let's give it a try!

Admiral Freebee rockt. Dat is wel het minste dat je over hem kan zeggen: rock, rock en nog eens rock! Met ballen! En swingen doet ie ook. Maar swing-rock, nee, dat gaat erover. En als laatste kenmerk zou ik ook folk noemen. Swingende rock met ballen en een vleugje folk dus.

Wat ik ook wel zwaar apprecieer aan The Admiral is zijn stem. Uiteraard, hoor ik je al denken, maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Niet iedereen heeft dé stem. Hij wel. Die rauwe, krachtige stem waarvoor rock geschapen lijkt te zijn, doet iets met je. Bovendien is het niet zo'n stem die rauw klinkt omdat de zanger gewoon geen hoge noten kan halen, want dat kom je ook wel eens tegen (Peter Evrard, als ik dan toch namen moet noemen en als je dat dan al een zanger kan noemen). Kortom: een stem als een klok, maar geen kerkklok.

Nog enkele leuke weetjes over Admiral Freebee:

* Hij werd ontdekt tijdens Humo's Rock Rally, waar hij als tweede eindigde.
* Hij vloog reeds twee maal naar de VS om er een plaat op te nemen.
* Op zijn eerste plaat (in 2003) zong Nathalie Delcroix van het folk-trio Laïs mee.
* Hij kreeg dit jaar de prijs voor Beste cd nationaal op de Pop poll verkiezingen van Humo.
* Ook op de Zamu awards ging hij met de prijs voor Beste cd lopen dit jaar.

Mijn favoriet nummer: Ever Present (met Nathalie Delcroix)

Ons eerste YouTube succes!!

vrijdag 13 april 2007

Marnixplaats by night

Tijdens een nachtje uit passeerde ik toevallig langs de Marnixplaats. Met het fototoestel in de hand ging ik aan de slag om de Marnixplaats op een andere manier aan jullie te tonen. Het nederige resultaat is hieronder te bewonderen.









donderdag 12 april 2007

Cultuur & wraak

Op woensdag 11 april gingen we met een deel van ons team en de helft van een ander team (concurrenten, maar ach ja) op pad voor het vak Culturele Actua van meneer Van Doninck. We hadden alles mooi in één dag gepland, zodat die dan ook vol, en ik bedoel vól, met cultuur zat. Eerste halte was het Paleis voor Schone Kunsten oftewel het Bozar in Brussel. Ik moet zeggen: de tentoonstelling 'Kijk op Europa, Europa en de Duitse schilderkunst in de 19de eeuw'' viel heel goed mee. Deze tentoonstelling belichtte vanuit verschillende invalshoeken de Duitse kunst in de 19de eeuw en legt ook internationale verbindingen, waarin de Duitse kunst steeds centraal bleef staan. Prachtige kunstwerken, nuttige uitleg en vervelende museumopzichters: een geslaagd museumbezoek.

Daarna kwamen we helaas aan bij de tentoonstelling ''Visit(e) - Hedendaagse kunst in Duitsland''. Ik heb echt geprobeerd om niet de cultuurbarbaar uit te hangen, maar het is me bij de tweede tentoonstelling helaas echt niet gelukt om er iets van in me op te nemen, laat staan dat ik er iets van begreep. In de folder stond dat de tentoonstelling 'in drie hoofdstukken -leven, ruimte & geschiedenis wou laten zien hoe sterk kunst, het persoonlijke leven en de wereld in elkaar grijpen. Bon, ik mag dan wel geen kunstkenner zijn, ik had er wel geld voor betaald.

Waren van de partij: een typmachine die vanzelf de letters Q, T & 4 typte, een naakte vrouw die zichzelf fotografeerde terwijl ze geheel gehuld was in pauwenveren, een staande lamp, reclameaffiches, gangen met spiegels waar ik tegen aangelopen ben en me vervolgens excuseerde omdat ik dacht da ik tegen iemand aan was gebotst wat bij nader inzien mezelf bleek te zijn..., een nagemaakte parkeergarage met twee auto's, vier gekleurde wereldbollen, een foto van een alpentop,.... Ik wou echt aan de opzichtster gaan vragen waarom juist dié kunstwerken het Duitse karakter weergaven, maar bij nader inzien heb ik me toch maar ingehouden: die dame was kwaad op mij omdat ik tegen haar spiegel opgelopen was.

Toen besloten we om nog iets te gaan eten in Brussel voor we naar Antwerpen zouden gaan, maar ik weigerde pertinent om een restaurant binnen te stappen waar geen menu's in het Nederlands waren, dat zou in strijd zijn met mijn overtuigingen. Uiteindelijk vonden we dan toch een 'leuk' restaurantje mét Nederlandse menu's. Helaas pindakaas bleef de boertige dienster mij in het Frans aanspreken, terwijl ik doodleuk terug antwoordde in het Nederlands: het werd een leuk debat. Jammer genoeg voor ons bleek ze het restaurantwezen niet goed begrepen te hebben, namelijk: eten in huis hebben. Sandwiches? Non, je n'ai plus de pain. Geuze? Non, j'ai seulement de la bière. Je peux faire un croque si vous voulez?

Dan maar terug naar Antwerpen voor het Toneel: De Wereldgeschiedenis in 10 & 1/2 hoofdstuk. Het klonk echt verschrikkelijk op voorhand - een 'doe-toneel van drie uur', maar het viel echt heel goed mee, vooral de laatste stukken waren indrukwekkend. Ik heb er trouwens nog een moment van wraak beleefd. Het toneelstuk was namelijk opgebouwd uit allemaal surrealistische sketches in pure Lynch-stijl die ons in groepjes meenamen van de catacomben van de Bourla, naar de scene, de foyer enz.. inclusief subtiele & mysterieuze aanwijzingen zoals druppelend water of honderden emmers die uitgestald waren.

Op een gegeven moment liepen we de dus door één van de onderaardse gangen van de Bourla en worden we gekruist door een groepje blinden. Waarop ik vraag aan mijn teamgenoten: zouden die ook deel uitmaken van het stuk? Collectief hoongelach volgde. Maar mijn moment kwam toen we op het einde naar het centrale deel van de Bourla geleid werden, vlak voor de scène. Duister en stilte. Tot plots de blinden het podium betraden! Zij bleken namelijk de rode draad door het stuk te zijn. Een ('subtiele') glimlach verscheen en mijn culturele dag was geslaagd.

woensdag 11 april 2007

Antwaarps talent: FOEFF

Een blog hoeft niet alleen te dienen als dagboek, me dunkt. Daarom dat ik hier ook zonder enige schroom wat reclame wil maken over een té coole meidengroep! FOEFF is hun naam! Hun show voert je van het ene hoogtepunt naar het andere!
FOEFF bestaat uit 5 knappe grietjes uit de omgeving van groot Ranst. Ze brengen liedjes mét pit, zowel covers als zelfgeschreven nummers! Om jullie een idee te geven, enkele titels van zelfgeschreven nummers zijn bijvoorbeeld: De pil, die teef van een Peggy, Liefste, Gij vent..FOEFF covert vooral rockchica's en andere wijvennumers maar ook de Fixkes komen bijvoorbeeld aan bod!
Ben je ondertussen razendbenieuwd naar hun sound? Check ons dan on stage op 14 april in Oelegem of op 20 april in Herentals. Meer info over de vrouwen achter FOEFF en zoveel meer, vind je op www.foeff.tk.
Wie weet speelt FOEFF binnenkort wel in jouw buurt!

Leslie @ Libelle

Misschien zijn sommige onder jullie wel eens geïnteresseerd hoe het er op een (vrouwen)redactie zoals Libelle aan toe gaat. Wel, omdat ik het geluk heb om hier te mogen werken, zal ik een kort sfeerbeeldje scheppen!
Libelle , woensdagnamiddag omstreeks 16.30u.

Het is nu woensdagnamiddag en de helft van de vrouwen zijn al naar huis. De meeste hier hebben dan ook kinderen of zijn toch in verwachting van ééntje. Voor ik hier werkte, had ik nog nooit zoveel vrouwen bij elkaar gezien. Je vindt hier vrouwen in alle vormen, maten en kleuren! De enige man die hier af en toe over de vloer komt, is de kuisman! Voor zo'n slavenklusje hebben ze dan toch maar een man aangenomen.Van emancipatie gesproken! Loveee it!

Ik ben zowat de jongste van de hoop en dat merk je. Tijdens gesprekken over badkamertegels, lekkere receptjes en mislukte diëten moet ik dan ook afhaken.
De redactie is groot en modern. Dé vrouwen zitten gegroepeerd per afdeling ( lay-out, foto, ...) en iedereen heeft zijn eigen knappe apple-pc en telefoontoestel.

Meestal gaat het er rustig aan toe op de redactie. Hoewel enkele beweren dat het hier op sommige dagen echt een zottenkot is. Naar mijn gevoel kan je hier rustig werken op je eigen tempo. Iedereen werkt individueel en gaat af en toe is buren bij een collega om wat bij te praten. Als nieuwtje is het overigens niet gemakkelijk om je in de vrouwengroep te mengen. Je praat wel af en toe met de vrouwen over je en naast je, maar verder dan dat gaat het meestal niet. 3/4de van de madammen hier zijn voor mij nog nobele onbekenden. Maar aangezien dit niet men vaste job is, heb ik niet echt de behoefte om met iedereen hier men privéleven te delen! Het zou hen trouwens toch niet boeien als ik hen vertel naar welk graaf feésje ik dit weekend weer geweest ben. Dat stadium zijn zij al lang gepasseerd!

Déze vrouwen zijn ambiteus, zelfverzekerd en hebben alles op een rijtjes. Of zo lijkt het alleszins toch...

Ik ga wat verder werken aan men artikeltje: 15 tips om een plat buikje te bekomen! Jaha, wat had je anders verwacht..het is én blijft Libelle he!
zoen,
leslie

dinsdag 10 april 2007

Van amateur naar professional: investeringen

Omdat we toch een beetje professioneel willen overkomen en omdat we de vele problemen met het uitgeleende materiaal beu zijn kochten we onze eigen statief. De camera is dan weer vakkundig ontvreemd van de mama en de papa.




















maandag 9 april 2007

Recensie : Las Margaritas


Las Margaritas is , zoals de naam doet vermoeden, een rasecht Mexicaans Restaurant. Het kleine restaurant is gelegen in 1 van de 8 zijstraten van de groteske Marnixplaats. Langs buiten oogt de zaak erg donker en klein. Binnen wisselen muren met felgekleurd bloemetjesbehang zich af met schilderijtjes van Mexicaanse tafereeltjes.

Om de Mexicaanse sfeer nog meer kracht bij te zetten, staan op de vensterbank wel 12 èchte Mexicaanse cactussen. Ook de ober van dienst oogt erg zuiders met zijn lange bruine haren en donkere huid. Jammer genoeg is señor ober precies nog maar net ontwaakt uit zijn siesta want voor een hand in de lucht heeft de goede man blijkbaar geen oog.

Terwijl we wachten op onze 4de tafelgenoot, wagen we ons 1l Margarita. Het spicy drankje met Tequila wordt op donderdag namelijk voor de halve prijs aangeboden. Om de alcohol wat bij te staan, krijgen we een mandje taco’s met dipsaus. Tijdens het aperitieven door, bekijken we met zen drieën alvast de menukaart. We kunnen kiezen uit 5 voorgerechten, enkele soepen, 6 kleine warme hapjes, 10 hoofdgerechten en 6 desserts. De prijzen zijn behoorlijk straf , net als onze 2e liter Margarita. Als onze goede vriend ( nummer 4 ) is aangekomen, bestellen we ieder een ander hoofdgerecht. Als je geen fan bent van bonen of sterk gekruid eten, is dit misschien niet aan jou besteed.

Ik wring mij een weg tussen de niet-bonen gerechten en kies voor scampi’s met rijst. De muzikant kiest voor kip met chocoladesaus, de vriendin voor vis en de andere jongen in het gezelschap voor tortilla’s met kip. Na 40 (!) minuten wachten, vragen wij ons toch stilletjes aan af of er wel een keuken grenst aan dit restaurant. Beneveld door de Margarita begint onze maag nu ook wel erg stevig te protesteren. Gelukkig arriveert niet veel later het eten. De niet al te grote porties ogen kleurrijk en smakelijk. Enkel het eten van de muzikant doet ons denken aan een vers gelegde, warme drol.

Het eten is lekker maar niet geweldig. De muzikant laat merken dat als hij niet zo murw was geweest door de drank, hij het eten misschien wel laten staan had! Aija caramba! We besluiten onze maag nog wat verder op te vullen met desserts. In tegenstelling tot onze Mexicaanse hoofdgerechten, kiezen we deze keer ( uit schrik? ) voor oerVlaamse desserts : Dame Blanches!

Niet al te veel commentaar hierop, al mocht het pannetje chocoladesaus gerust op tafel blijven staan voor refill. Voldaan en best tevreden verlaten we de Mexicaanse keet. We moeten toegeven dat de Spaanse keuken ons meer ligt, maar vonden Mexico ook wel muy bien.

Leslie

vrijdag 6 april 2007

Allemaal goed en wel, maar wat betekent dat standbeeld nu eigenlijk?

Eigenlijk is het verhaal van het standbeeld op het midden van de MARNIXplaats redelijk ironisch. Zoals jullie in mijn vorige post konden lezen, heeft burgemeester Marnix Antwerpen toch meer kwaad dan goed gedaan. Het was eigenlijk zijn schuld dat de Schelde afgesloten werd en dat er tol betaald moest worden. Het standbeeld 'Schelde Vrij' werd eind 19de eeuw gebouwd om te gedenken dat de Schelde tolvrij was gemaakt. Zie je de paradox? Een standbeeld om de vrijmaking van de Schelde te vieren op het plein van de man wiens schuld het was dat de Schelde in de eerste plaats gesloten werd? Maar ach ja, enige ironie is nu eenmaal nodig in het leven.

Toen de schelde vrijgemaakt werd organiseerde de stad Antwerpen een wedstrijd waarbij de deelnemers een ontwerptekening moesten indienen. Architect J.J. Winders won. Hij had al het hotel Keizershof aan de De Keyserlei gebouwd en zou later samen met F. Van Dijck het Museum voor Schone Kunsten ontwerpen.

Het beeld wordt ook wel Neptunus genoemd omdat bovenop de zuil de Romeinse god van water en zee staat. Twee leeuwen onderaan de zuil symboliseren de bevrijding.

En dan nog één keer over die ironie: als je het standbeeld langs achter in detail gaat bestuderen, zie je dat ook een portret van Marnix het standbeeld siert. Een kleine wraakactie van de beeldhouwer of eerder een late herkenning? Wie zal het zeggen...

Allemaal goed en wel, maar wie was Marnix eigenlijk?

We houden jullie nu al een paar maanden op de hoogte van wat er allemaal op de Marnixplaats gebeurt, maar wie was Marnix eigenlijk? Uit een kleine rondvraag die we op de Marnixplaats zelf hielden, bleek dat zelfs bewoners van de Marnixplaats niet altijd wisten wie hij eigenlijk was. Vandaar deze korte samenvatting van zijn leven. Een verhaal over een Antwerpse burgemeester die geliefd, gehaat en vervolgens vergeven en... vergeten? werd.

Het kortstondige burgemeesterschap van Antwerpen was slechts één van de vele politieke opdrachten van de geboren Brusselaar Filip van Marnix van Sint-Aldegonde, die voor de rest niets met Antwerpen te maken had. Dat hij desondanks één van de meest bekende burgemeesters uit de vorige eeuwen is geworden, is eerder te danken aan het cruciale tijdstip van zijn ambtstermijn.

Aangesteld in november 1583 door zijn vriend Willem Van Oranje, voor wie hij sinds 1571 netelige opdrachten uitvoert, moet Marnix Antwerpen uitbouwen als bruggehoofd van het opstandige Noorden tegen de Spaanse overheerser Filips Wanneer die echter één jaar Alexander Farnese stuurt om de zuidelijke Nederlanden opnieuw te onderwerpen, blijkt dat Marnix eerder diplomaat dan militair is. Hij kan niet verhinderen dat het Spaanse leger de stad in de tang neemt, en na dertien maanden beleg, als de voedselvoorraad bijna op is, tekent Marnix op 17 augusts 1585 te Beveren-Waas de overgave van Antwerpen. Brussel en Mechelen zijn eerder al gevallen.

Duizenden Antwerpenaars hebben dan al de wijk genomen naar het Noorden en met de vooraanstaande politieke en culturele rol van de Scheldestad is het voorlopig amen en uit. Marnix gaat in ballingschap en slijt zijn levensavond met het schrijven van psalmberijmingen. Ook het Nederlandse volkslied het Wilhelmus wordt aan hem toegeschreven. Eind 1598 sterft hij te Leiden, slechts 58 jaar oud.

Teambuilden met BV's

Wat is de sleutel tot succes? Teambuilding! Zeg dat Melinda het gezegd heeft. Want zeg nu zelf, samenwerken met iemand die je niet kan rieken of zien is niet erg bevorderend voor de prestaties... En aangezien Leslie en ik de Maarten maar "nen drol" vonden (j/k :p) besloten we er een hele dag aan te besteden. In combinatie met arbeiten uiteraard.

Daar liepen we dus met camera en digirecorder. Ver geraakten we echter niet door het gegeven feit dat honger heet. Dusja, het norse personeel van Delifrance heeft zowel onze honger als onze portemonnee een beetje verlicht, dank daarvoor. Op de Meir kwamen we Benny Claessens, beter bekend als Benny De Pauw uit "Het geslacht de pauw" tegen. Bekende Vlaming nummer 1.

Even later, wachtend op de tram, werden mijn pupillen even groter wanneer Leslie me op een voorbijslenterende Mauro Pawlowski (!) wees. Mijn dag begon alvast goed, want, in case you didn't notice yet, I LOVE dEUS! (en Mauro speelt dus bij dEUS voor alle duidelijkheid) Bekende vlaming nummer 2.

Op de Marnixplaats enkele straatinterviews afgenomen van enkele interessante en ook minder interessante mensen. Maar soit, "ne mens is ne mens", zeg ik altijd. Welja, eigenlijk zeg ik dat nooit, maar vanaf nu dus wel! Wie daar duidelijk anders over dacht was een zekere vergeten bekende Vlaming: Sven De Ridder (Picasso uit "Familie") Toen we hem enkele vragen wouden stellen, antwoordde hij: "Kijk, ik ben regisseur, en hij hier naast me is acteur, en we hebben nu écht geen tijd hoor". En dan wandelden ze hand in hand verder. Waarom ze dit deden is ons nog steeds een raadsel. Dat zal zo moeten in de showbizz zeker? Ik zal Leslie haar handje dan al maar beginnen vasthouden, als ik ooit groot wil worden. Bekende Vlaming nummer 3 dus.

Even later, op weg naar de fameuze slager, waar Maarten het al over had, liet Leslie zich nog inpakken door één of andere WWF-activist. Nu mag ze dus maandelijks 3 euro storten. Goed zo Leslie! :p Begrijp me niet verkeerd; ik wil me gerust inzetten voor goede doelen enz, ik ben ook "een groene" hoor. Maar waar ik dan niet bijkan is dat die zogezegde activisten zich toch maar mooi laten betalen om andere mensen te strikken he. Mooie uiting van egagement, als geld verdienen op kap van een goed doel daaronder valt natuurlijk. Terwijl Maarten en ik dus aan het wachten waren op de terugkomst van Leslie, kwam alweer zo'n grote held voorbij: Tom Van Laere (Admiral Freebee!) Ik ben nogal goed in dwepen met bv's, zeker als ze geweldig zijn :) Iets te luid riep ik dan in al mijn enthousiasme: "Admiral Freebee"! Waardoor ik bij hem waarschijnlijk als een overjaarse puber overkwam, maar ja, shit happens he... Bekende Vlaming nummer 4.

In een café waar we voorbijliepen zat Maarten Mertens, aka Seppe of de broer van Kaat in één-reeks "Kaat en Co". Bekende Vlaming nummer 5.

Toen was het filmen en digirecorden wel mooi geweest, en namen we alweer de volgende tram richting Groenplaats. En mijn dag kon niet mooier worden afgesloten, moest het niet van Stef Kamil Carlens hebben afgehangen! Want jawel, kleurrijk en de hele omgeving oplichtend liep ie daar, in zijn smurfenblauwe jas en gele schoenen. Mijn middag begon met een dEUS-lid en eindigde met een ex-dEUS-lid. En mijn eerste Antwaarps talent werd opgedragen aan dEUS. Hoe symbolisch toch allemaal :)

En toen moest de avond zelfs nog beginnen. We hadden een leuk avondje bij Leslie gepland, want haar ouders waren toch niet thuis. Joris, die niet in ons team zit, mocht ook meedoen, want die vinden we ook wel tof. En Sander wou niet komen, die vinden we anders ook wel tof :p Die avond brachten we voornamelijk door in Leslie haar jacuzzi...

donderdag 5 april 2007

Recensie: Fiskebar

Hieronder kunnen jullie een recensie van het visrestaurant Fiskebar lezen dat op 31 maart in De Morgen verscheen . Binnenkort volgt er nog een eigen recensie, maar ons budget is nu eenmaal niet groot genoeg om elk restaurantje op de Marnixplaats uit te proberen hé ;-).

------------------------------------------------------------------------------------------------

De naam is Fiskebar. Het klinkt Scandinavisch, en het klinkt als vis. Twee keer goed. Het is een pas geopend visrestaurant op het Antwerpse Zuid, zonder franje, maar al met een vast cliënteel. De zachte prijzen zullen daar zeker niet vreemd aan zijn. Buiten valt er kille sneeuwregen. Binnen zijn bijna alle tafels bezet met jong volk en kinderen. Er heerst een gezellige middagdrukte, de sfeer is nonchalant. Je ruikt de open keuken, daarmee is meteen het zwaktste punt aangeraakt. Een grote blonde Viking zien we niet aan het fornuis staan, de kok van vandaag doet qua uiterlijk eerder oosters aan. De chef-eigenaar is evenwel een Deen, Nikolaj Kovdal, die onder meer in Japan heeft gewerkt en daar de kunst van sushi en sashimi onder de knie kreeg.

Aan de inrichting hebben de eigenaars zich niet blauw betaald. Koele tegels aan de muur en op de vloer, een allegaartje van stoelen, houten banken langs de muur met kussentjes om de pijn te verzachten. Op de eenvoudige tafels liggen placemats en papieren servetten.

Rondom ons zien we vooral de dagschotel aandragen. Voor 7,5 euro krijg je vandaag huisgemaakte fishsticks met sla en gebakken aardappelen. Zo lusten ook de kinderen wel vis. Bovendien kunnen ze ongehinderd rondlopen op hun Converseschoentjes, ze moeten hier niet stijf rechtop blijven zitten.

De vriendelijke gastvrouw brengt ons een glas witte huiswijn (2 euro) en een fles water, vers gesneden stokbrood met lookboter, en geeft ons de tijd om onze keuze te maken. Hoog op twee muren zijn schoolborden aangebracht, het ene met de wijnen, het andere met de gerechten. In de toog aan de open keuken liggen de vissen op ijs te wachten om te worden klaargemaakt. Je kunt een vissoort kiezen (van dorade tot sardientjes) die a la plancha wordt klaargemaakt. Er is een reeks voorgerechten, waaronder natuurlijk sashimi en sushi, enkele dagsuggesties, waaronder een mediterraan pastagerecht voor vegetariërs, en specialiteiten.

Huisgemaakte garnaalkroketten zijn altijd een goede graadmeter. Maar ik wil daarna graag de dagschotel proeven, en dat lijkt me wat te veel gefrituur. Of makreel, ja, goed voor de cholesterol, zo'n vette vis. Maar ook de dorade ziet er aantrekkelijk uit. Mijn vriendin heeft trek in gegrilde tonijn, maar na al dat geaarzel gooien we radicaal onze plannen om en worden het gegrilde mosselen en zeebaars voor mij, garnaalkroketten en Indiase curry met dorade voor haar.

We hebben uitgehongerd het mandje brood aangevallen, en dat wordt ongevraagd bijgevuld, attent. Naarmate de kinderen vertrekken, wordt het stiller in huis en luisteren we naar aangename jazzy muziek. Hier komen de voorgerechten. Voor mij staat een heet diep bord met een mooie portie grote mosselen in de schelp (5,5 euro). Ze hebben zich op de grill geopend en bewaren zo hun zoetzilte smaak. Het vocht ervan mengt zich onder in het bord met wat gesmolten lookboter en peterselie. Lekker! Aan de overkant liggen twee garnaalkroketten van Obelixformaat (7,5 euro) met sla. De korst is nogal dik, de kok heeft op veilig gespeeld tegen het openbarsten, de vulling lekker, hoewel mijn vriendin na een tijdje toch wat bloem ontwaart.

De witte huiswijn vinden we maar slap, dus vragen we wat er aan beters verkrijgbaar is per glas. Voor 3 euro kunnen we een Spaanse rueda hebben, voor sancerre of pouilly fumé moet het dubbele neergeteld. De pouilly fumé die we kiezen, komt in een groter en fijner wijnglas, en maakt ons gelukkiger dan de huiswijn.

Als hoofdgerecht komt er voor mij een hele zeebaars (13,5 euro) zuiver geroosterd, met groene sla, schijfjes tomaat, gebakken aardappeltjes met rozemarijn en een potje mayonaise met kruiden, dat ik vrijwel onaangeroerd laat. Niet omdat het niet lekker zou zijn, maar omdat de vis, in al zijn eenvoud klaargemaakt, het verdient onopgesmukt te worden gegeten. Mijn vriendin drukt tot drie keer toe haar tevredenheid uit over de Indiase curry (15,5 euro), die niet is zoals ze hem verwachtte, maar wel erg lekker. Een fors stuk dorade ligt op de fijne currysaus, een kommetje witte rijst komt apart.

Het is na tweeën, en we zijn de laatste gasten. Tot er opnieuw twee ploegen eters binnenkomen, je kunt hier namelijk ook snel een dagschotel of wat mosselen met een glas bier gebruiken. Ook al nemen we geen koffie of nagerecht meer, toch verschijnt er een schaaltje met amandelmakarons en twee chocolaatjes op tafel. Ook vriendelijk.

Fiskebar is een restaurant dat het karakter van het Antwerpse Zuid weerspiegelt: goede kwaliteit van de basisproducten, gekoppeld aan een sympathieke ongedwongenheid die geen synoniem is van slordige service, iets wat in duurdere zaken weleens wordt verward.

woensdag 4 april 2007

Neptunus uit kalfsvet

Toen we een paar weken geleden onze eerste quotes op de Marnixplaats gingen afnemen, kregen we ook een interessante tip van een enthousiaste voorbijgangster. Ze vertelde ons namelijk dat haar slager het standbeeld 'Schelde vrij' in kalfsvet had nagemaakt en dat dat beeld in de etalage van zijn slagerij prijkte. Niet echt meteen iets voor ons filmje of radioreportage, maar wel ideaal voor onze blog!

Slager Paul Bocklandt, uit de Verschansingsstraat in Antwerpen, is met de kopie van Schelde Vrij niet aan zijn proefstuk toe. Zijn oorspronkelijke plan was om het museum van Schone Kunsten, op een boogscheut van zijn slagerij, in rundsvet na te maken. Maar omdat dat wegens de honderden details en grote hoogte bijna onmogelijk bleek, keek hij de andere kant op en zag daar de bekende toren De Waterpoort, op het Zuid. Met een overschot rundsvet begon hij te beeldhouwen en enkele weken later was zijn kopie klaar. Het resultaat was verbluffend realistisch en de positieve reacties, inclusief een bezoekje van ATV, bleven dan ook niet lang uit.

De beeldhouwmicrobe had hem nu echt te pakken. Aan de hand van enkele foto's begon hij te werken aan een kopie van het standbeeld van Neptunus, op de Marnixplaats. Dat resultaat is nu ook te bewonderen in de etalage van zijn slagerij. Geïnteresseerden moeten wel snel zijn: Bocklandt gebruikte voor dit beeld namelijk een ander soort vet, waardoor het beeld langzaam maar zeker aan het wegsmelten is.











Het echte standbeeld & de vetsculptuur van Bocklandt

Foto's: Melinda Van Dam
Tekst: Maarten Gorissen

vrijdag 30 maart 2007

Antwaarps talent: Zita Swoon

Na dEUS ook een ode aan Zita Swoon! Stef Kamil Carlens, leadzanger van de groep, speelde namelijk sinds den beginne bij dEUS. Jammer genoeg stapte hij een tijdje geleden uit de groep om zich volledig op Zita Swoon te werpen. Jammer voor dEUS, maar geweldig voor de liefhebber van swingende, multiculturele muziek met een vleugje soul. Stef Kamil Carlens lijkt op het eerste zicht een merkwaardige figuur. Hij houdt van extravagante outfits, zoals roze maatpakken, maar doet dit vooral om het plaatje te doen kloppen, zegt hij zelf. Hij wil namelijk van elk optreden een feest maken.

En wat moois voor het oog hoort daar natuurlijk bij. Ook mooi voor het oog én oor zijn de backingvocal-zusters Leonie, Eva en Kapigna Gijsels. Dit pittige trio met duivelse engelenstemmen bezorgt Zita Swoon dé extra touch. En ja hoor, het plaatje klopt. De verscheidenheid aan instrumenten, de prachtige backingvocals, de outfits en gewoonweg geniale muziek maakt Zita Swoon tot een evenwichtige, vooral bij jongeren populaire supergroep.

woensdag 28 maart 2007

Stand van zaken!

Hier ben ik nog even met de stand van zaken. Met andere woorden: hoe staan we ervoor? Het antwoord: redelijk goed. We moeten natuurlijk rekening houden met onvoorziene omstandigheden die zoals geweten altijd voor zullen vallen. Murphy's law is op ons echt wel van toepassing. Zo gingen we vorige maandag filmen op ons Marnixplaatsje. Mooi zonnetje, geen zuchtje wind en heerlijke beelden van mensen die op terrasjes zitten. Dat was de bedoeling. Ook zouden we achtergrondgeluiden opnemen en enkele quotes afnemen van voorbijgangers. Wij dus met pak en zak naar ons pleintje en daar aangekomen moest de machinerie opgestart worden. Melinda ging het gevecht aan met de SolidState en Leslie & ondergetekende met de camera. Helaas weigerde de camera dienst en gaf ook de SolidState forfait. Maar, kijk, zoals Johan Cruijff het al verwoordde: Elk nadeel heb z'n voordeel.

Want een camera blijkt als een magneet op mensen te werken. Terwijl wij met onze beperkte technologische kennis de camera aan de praat probeerden te krijgen, kregen we het gezelschap van Rachid, een marrokkaanse jongeman die sinds kort in Hoboken woont, maar daarvoor heel zijn leven op de Marnixplaats heeft gewoond. Ook nu keert hij nog regelmatig terug. Hij houdt van de mensen op de Marnixplaats, de sfeer en het multiculturele. 'We moeten leren van elkaar, we wonen toch allemaal samen'. Wijze woorden waaraan we zeker nog zullen terugdenken. Maar we wijken af. Rachid vraagt ons dus wat er aan de hand is, waarop we schaapachtig uitleggen dat wij (professionele journalisten hum hum) onze camera niet aan de praat krijgen. Meteen daarop loopt Rachid een winkeltje binnen en komt terug met Luc, een oudere man die al 40 jaar op de Marnixplaats woont en werkt.

Jammer genoeg kreeg ook Luc onze camera niet aan de praat, maar er bleek toch een heel verhaal achter hem schuil te gaan. Een rasechte, Antwerpse verteller en bovendien dé uitgelezen persoon om over de Marnixplaats te vertellen. Maar daarmee waren onze cameraproblemen nog niet opgelost natuurlijk. Dus nam Rachid ons mee naar een winkeltje verderop en nog geen twee minuten later was ons probleem opgelost. (Een verkeerd knopje ingedrukt...). Ondertussen had ook Melinda de SolidState aan de praat gekregen en konden we dus beginnen.

Leslie maakte eerste verkennende beelden van het plein en Melinda & ondergetekende gingen praten met Luc. Hij vertelde ons in gezellig Antwerps de geschiedenis van de Marnixplaats en de problemen die er nu zijn met de renovatie. Al snel waren we een uur verder en was het tijd om Leslie te gaan helpen met filmen. Maar ondertussen hadden we wel een ideale gesprekspartner voor onze opdracht van radio gevonden. En meteen ook een invalshoek voor die opdracht: de renovatie van het Marnixplein: lust of last?

We maakten nog enkele beelden van de Jazz Studio, namen afscheid van Rachid en keerden terug naar school. Het was een bijzonder productieve dag, waarvan we meer geleerd hebben dan op internet rond te kijken. Nu blijkt dat je eigenlijk niet op zoek moet gaan naar een goed verhaal, het verhaal komt wel naar jou als je ervoor openstaat. Of was dit maar beginnersgeluk? We zullen zien...

Antwaarps talent: Wawadadakwa

Wawada... wa??? Wawadadakwa! Een enorm moeilijke naam, voor simpelweg swingende muziek. Een mengeling van ritme, vreemde instrumenten, samba en een zuiders tintje en dat allemaal in een prachtig Antwaarps dialect. Op zijn minst uniek in België! Wawadadakwa brengt een samenraapsel van verschillende culturen, en dat hoor je zowel aan de muziek als aan de tekst. Zo gaat "Koken met Rachida" over een man die geen zin heeft om zelf te koken en in plaats van naar de Quick of dergelijk fastfoodrestaurant, eten haalt bij de Marokkaan. De cd "Voor mama" is de ideale plaat om mee wakker te worden op een grijze maandagochtend. Als je daar niet blij van wordt, word je het waarschijnlijk van niets. Wawadadakwa treedt meestal op op zuiderse festivalletjes of gezellige kleine podia. Nog een leuk weetje: de groep was de thuisband van het één-programma "De grote geschiedenisshow". Een filmpje vond ik nergens terug op het internet, maar hou je ogen open, want binnenkort zullen ze wel weer op verschillende zomerse podia staan...


zaterdag 17 maart 2007

Antwaarps talent: Ronita Yory, de zingende toiletmadame


Ronita Yory is een toiletdame die romans publiceert en daar bovenop zingt en componeert. Ze bestaat echt. Toch is er een grote kans dat u nog nooit van haar gehoord hebt. Deze zeventigjarige Antwerpse parel werd immers nog maar pas ontdekt door het Radio 1 programma Alaska.

Ronita schreef al zes boeken. Toegegeven, allemaal uitgeven in eigen beheer, maar toch. Welke ongeschoolde vrouw van straks zeventig jaar doet het haar na? Tien jaar geleden, op haar zestigste, begon Ronita een zangcarrière. Haar nummer 'Adios Acapulco' moest de grote doorbraak worden, maar het werd niet echt een succes. Sindsdien hoopt Ronita Yory alsnog op een doorbraak als schrijfster.

Ronita's schrijfplannen zijn niet bescheiden: momenteel werkt ze aan een verfilming van één van haar romans. Voor Ronita is toiletdame het allermooiste beroep. Het menselijk contact in de toiletten is bovendien een onuitputtelijke bron van inspiratie. Maar het allerliefst loopt Ronita rond in haar eigen droomwereld. Een wereld van verhalen, succes en onmogelijke liefdes in het exotische Acapulco...

Toch heeft ze haar droom voor een klein stukje waar kunnen maken. Na haar optreden op Radio 1 nam ze een heuse videoclip op van haar nummer 'Adios Acapulco'. Dit nummer werd op Youtube gezet en werd ondertussen al bijna 25000 keer bekeken. Niet slecht voor een ongeschoolde toiletjuffrouw.

De uitstekende radioreportage 'Adios Acapulco' kan beluisterd worden op de website van Radio 1.

(Met dank aan de Radio 1 website).


vrijdag 16 maart 2007

Recensie: Cafétzou

De eerste zonnestralen vochten zich een weg naar de aarde toe en een heldere blauwe hemel verscheen boven ons uit. Perfect weertje dus om eens rustig te gaan tafelen. Het lunchuur was net van start gegaan en een vriendin en ik besloten om een gezellig cafétje binnen te stappen op de Marnixplaats. Niet toevallig ook hét pleintje waar wij een filmpje over moeten maken.

Langs buiten valt er weinig te ontdekken aan Cafétzou maar eens je binnen komt, merk je pas hoe klein de zaak is. Het interieur is strak en modern ingericht. Witte, kleine tafels staan wat verloren in de witte ruimte. Maar de zwarte, lange toog zorgt dan weer voor het nodige contrast. We wringen ons een plekje op onze stoel, want aan mensen met lange benen hebben ze duidelijk niet gedacht! De tafeltjes staan zo dicht bij elkaar dat je bijna op de schoot van je buur komt te zitten. Ik begin me er wat ongemakkelijk bij te voelen.

Een meisje met duidelijk accent komt ons de kaart brengen. Als we de menukaart bekijken, valt het op dat hier duidelijk Griekse invloeden mee gemoeid zijn. De keuze is beperkt. Je kan kiezen tussen een drietal broodjes, enkele salades , waaronder een Griekse, soep en moussaka. Ik kies voor een club sandwich met chips, de rest klinkt me iets te exotisch. De vriendin besluit enkel een drankje te nemen aangezien de prijzen hier niet mals zijn. Na een tiental minuten komt het meisje met accent ( waarschijnlijk een Griekse) vrolijk aangehuppeld met mijn bord. Aan enthousiasme geen gebrek in deze keet! 2 vrouwen runnen de zaak en buiten dat, spelen ze ook nog liefdesdeskundigen voor een Marrokaans meisje dat aan de toog wel erg luid haar privéleven uit de doeken doet. We volgen al lachend het gesprek dat zich stilletjes aan als een soap begint te ontpoppen.

De sandich valt als volgt te omschrijven: 3 sneetjes geroosterd wit brood waartussen kip, groenten en een vinaigrette zitten en die samengehouden worden met een houten prikker. Naast de sandwich ligt een hoop zouten Lais chips. Een rare combinatie maar best lekker! Toch had ik voor 7.5 euro meer verwacht. Ik blijf op mijn honger zitten! Ik had nog kunnen kiezen uit één van de 3 dessertjes, maar we zijn nogal gehaast. We proberen de ontsnappen uit de klauwen van de stoelleuningen en banen ons een weg naar buiten.
Cafétzou is kostelijk lunchen in een modern interieur!

Invalshoek van ONS filmpje!

Tussen al de muziekstukjes en sterrenweetjes door mogen we natuurlijk ons pleintje niet uit het oog verliezen. Het uiteindelijke doel is om een chique filmpje te maken over de Marnixplaats. Hier kan u alvast onze invalshoek lezen voor het filmpje.

Op het eerste gezicht lijkt de Marnixplaats niet meer dan een rondpunt waarop enkele straten uitkomen. Maar als je er een beetje meer aandacht aan besteed, merk je al gauw dat dat helemaal niet het geval is. De Marnixplaats is gelegen in een kunstzinnige buurt vol interessante bezienswaardigheden. Achter de rijtjeshuizen bevinden zich vaak pareltjes van winkels en restaurantjes. Zo vind je er in een oud pand Tuf Tuf, een oude boekenwinkel die tot de nok gevuld is met boeken. Ook het Raamtheater en de Jazzstudio zitten verborgen achter grijze, niet opvallende huizen. In één van de zijstraten huizen ook twee authentieke muziekwinkels, Pro Arte, die hun charme niet gestolen hebben.

Deze verborgen parels zouden wij graag met ons filmpje in beeld brengen. We zullen we dan ook vooral focussen op onze zoektocht naar deze Antwerpse schatten.

Antwaarps talent: Pieter Embrechts

Wat hebben de Kakkewieten, El Tattoo del Tigre en W@=D@ gemeen? U weet het niet? Pieter Embrechts natuurlijk! De veelzijdige broer van Tine Embrechts is
niet alleen een getalenteerd acteur, maar mag ook gerust een behoorlijke zanger genoemd worden. Ikzelf leerde hem kennen op een zijpodium van Marktrock, waar slechts een 20-tal studenten de moeite hadden gedaan om hem te komen bewonderen.

Dit maakte het wel extra gezellig natuurlijk. Een sexy stem, grappige bindteksten, en de prachtige nummers niet te vergeten: ik was meteen verkocht. Ondertussen heeft Pieter Embrechts Maanzin uitgebracht, een debuutcd om trots op te zijn! Naast melodieuze luisterliedjes schotelt hij ons ook op een ludieke manier maatschappijkritische nummers voor. En als rasechte Antwerpenaar bezingt hij natuurlijk ook zijn stad. In "De Handwerpenaar" toont hij duidelijk zijn voorliefde voor Antwerpen, maar kaart hij ook de groeiende onverdraagzaamheid in zijn stad aan.

De Marnixplaats rond 1920

Hier zien jullie een foto van de Marnixplaats die genomen is rond 1920. Zoals beloofd zal ik binnenkort ook een artikel over de geschiedenis van de Marnixplaats posten, maar dat zal waarschijnlijk pas in de paasvakantie zijn. Op de foto kunnen jullie al zien dat de Marnixplaats in de loop van de jaren eigenlijk maar weinig veranderd is!

We staan op Google!

Sinds kort staan we ook op de populaire zoekmachine Google! Gewoon onze naam intikken of de naam Marnixplaats of Marnixplein en dan kom je als vierde of vijfde 'hit' bij onze blog terecht. We zijn dus echt wereldwijd aan het gaan mensen! Probeer het maar eens uit zou ik zeggen...

Antwaarps talent: de Fixkes

Af en toe eens last van wat nostalgie naar je kinderjaren? De tijden waar je al hoelahoepelend op de speelplaats stond, je dikke truien met grote honden op droeg en een verschrikkelijk crush had op je buurjongen? Wel, de gasten van de Fixkes kennen er alles van! De vijfkoppige Antwerpse mannengroep staan met 'Kvraag het aan' momenteel al op de tweede plaats in de afrekening van Studio Brussel. Ze zijn dus goed op weg om de Kaiser Chiefs van hun troon te stoten.

Overal ten lande spelen ze de zalen plat met hun melancholische hiphop/kleinkunstsongs. De mannen zijn niet alleen aardig om te horen maar ook fijn om te zien. Het zijn stuk voor stuk knappe gasten. De zanger heeft een warme ietswat hese stem en met zijn enorme kleine gestalte zou je de kerel weliswaar bijna gratis ne knuffel geven na het optreden. Hun teksten zijn zo herkenbaar dat je spontaan terug begint te verlangen naar 'den goeien ouden tijd'. En het Antwerps/Stabroeks dialect waarin ze zingen maakt het geheel nog eens eens zo charmant! Wie de mannen eens live wil bezig zien, moet op 25 maart afzakken naar Trix in Antwerpen. Een aantal van hun liedjes zijn te beluisteren op myspace. Op hun website vind je dan weer veel meer Fixkesstuff.
Gaat da zien, gaat da horen!


donderdag 15 maart 2007

Antwaarps talent: La Esterella, een levende legende


Vergeet Natalia. Vergeet Geike Arnaert van Hooverphonic. Vergeet Sarah Bettens, vergeet Yasmine, vergeet K3, vergeet Axelle Red. En vergeet alstublieft Barbara Dex. Er is immers maar één vrouw in Vlaanderen die zich een levende legende mag noemen. De vrouw van de comeback, de getekende wenkbrouwen en de sigaren. De vrouw die de jongere generatie vooral kent door het typetje van Chris van den Durpel. Maar we vergeten dat ze meer is dan dat. Ze is waarschijnlijk de meest internationale zangeres die we in Vlaanderen ooit gehad hebben, maar dat zijn we langzaam maar zeker aan het vergeten. Daarom dit eerbetoon aan haar, de grootste artieste die Antwerpen en omstreken ooit gekend heeft. Ladies and gentlemen, we give you: Miss 'La Esterella'.

La Esterella word op 7 mei 1919 in Antwerpen geboren als Esther Lambrechts. In haar jonge jaren werkte ze als naaister, maar ze ging al snel beseffen dat dit niet het leven was waarvoor ze in de wieg was gelegd. Samen met haar moeder bezocht ze elk weekend de zangwedstrijden in ‘Oud België’ (legendarisch revuetheater waarover binnenkort een serie met Peter van den Begin & Stanny Crets gemaakt zal worden, nvdr). Het was hier dat de jonge Esther in 1940 voor het eerst zelf op het podium stond. De tweede keer dat ze meedeed raakte ze in de finale en werd aangesproken door Charly Schleimovitz. Schleimovitz, een Russische immigrant en ex-acrobaat, wierp zich op als haar impresario en grote liefde: ze trouwden in 1950. Hij toverde haar om tot La Esterella en liet haar zanglessen volgen bij een Joodse zangeres, die in de oorlog gedeporteerd zou worden, en loodste haar binnen in de grootste zalen. Over deze periode in haar leven zei ze: ‘Mijn man deed niet alleen de zakelijke afspraken, hij heeft me gewoon alles geleerd. Tevoren kon ik me niet eens schminken. Hij leerde me hoe ik me moest kleden, en hoe ik op een podium moest staan. Hij heeft een ster van me gemaakt’.

De wereld leek wel aan de voeten van de jonge zangeres te liggen, maar toen brak de Tweede Wereldoorlog uit. Ze werd verplicht om in Duitsland te gaan zingen, maar in ’44 wist ze een nieuwe resem opdrachten daar te ontwijken. Het was pas na de oorlog dat ze doorbrak in heel Europa. Ze trad op in de meeste Europese hoofdsteden zoals Parijs, Stockholm, Amsterdam, Londen, Bratislava, Oslo, Praag, München, … en werd de Belgische Zarah Leander genoemd. Haar repertoire varieerde van het lichte lied tot klassiek, en het duurde niet lang of ze werd Vlaanderen’s bekendste zangeres.

Begin jaren ’50 verbleef ze de helft van het jaar in Groot-Brittannië om daar op te treden in de schouwburgen van de badsteden, en voor het eerst ook voor de camera’s van de BBC. Haar collega-zangeres Jo Leemans verwoordde het als volgt: ‘La Esterella heeft Vlaanderen internationaal op de kaart gezet. Toen ik na de Tweede Wereldoorlog voor het eerst naar Londen trok, zag ik haar naam in het groot prijken op de affiche van een theater. ‘She’s from Belgium, you know’, vertelde ik trots aan mijn medepassagiers op de bus.'

De Vlaamse nachtegaal zong in meer dan 10 talen en was berucht om de snelheid waarmee ze nieuwe nummers onder de knie kreeg. In ’53 kreeg ze een platencontract bij Philips, dat toen net in Vlaanderen begon op te komen. De maatschappij stuurde haar voornamelijk in de richting van een Nederlandstalig repertoire. Dit bleek een goede zet, want liedjes uit die tijd zoals bijvoorbeeld ‘Voor een kusje van jou’ en haar bekendste hit ‘Oh Lieve Vrouwe Toren’, zijn intussen evergreens geworden.

Privé ging het Esther Lambrechts echter niet voor de wind. Ze bleef kinderloos na een miskraam en in ’59 werd haar man en toeverlaat Charly ernstig ziek. Toen hij ’62 overleed zei La Esterella het podium voorgoed vaarwel. Ze was toen 43 jaar. Ze ging aan de slag als secretaresse en in ’70 hertrouwde ze. Toch werd haar geluk enkele jaren later weer verstoord, want na slechts 10 jaar huwelijk stierf ook haar tweede man.

Ondanks haar tegenslagen op persoonlijk vlak, verbrak La Esterella in ’83 op professioneel vlak de stilte, toen ze zich op Radio 2 waagde aan een versie van de Sinatra Song ‘Ol’ Man River’. Hierover zei ze in een interview met De Standaard: ‘Ik had er in toegestemd één nummer te zingen. Eens de eerste noten in de studio weerklonken zag je de wenkbrauwen de hoogte ingaan, maar ik wist dat ik het kon. En het lukte. Ik kreeg een staande ovatie. Ongelofelijk, nooit was ik gelukkiger als toen’. Dit optreden leverde haar zoveel goede reacties op dat La Esterella opnieuw vertrokken was en begon te werken aan haar ‘come-back’.

In ’84 kreeg ze een ereteken van de Minister van Cultuur en in ’94 een eremedaille van de stad Antwerpen. Af en toe nam ze ook nog nieuwe liedjes op, zoals een lied voor Levenslijn in ’95 of voor de soundtrack van de film ‘Shades’ in 2000, waarvoor ze samenwerkte met Alex Callier van Hooverphonic en Regi Pinxten van Milk Inc. Daarnaast werden ook haar liedjes van de jaren ’50 voor het eerst op CD gezet. Ze zong zelfs ‘Pump Up The Jam’ in voor een commercial van Belgacom, een nummer waarvan ze daarvoor nog nooit gehoord had.

Haar optreden voor een groep Leuvense studenten haalde een paar jaar geleden alle kranten. ‘Op het einde zaten ze allemaal met een krop in de keel te luisteren. Goede muziek blijft ontroeren, dat heeft niets met leeftijd te maken’, zei ze in een interview met De Standaard. In 2001 werd er een documentaire over haar gedraaid, waarin ze wordt afgebeeld als een ster die uit de ruimte is gekomen om op aarde de taal van de sterren te spreken: zingen. Ook al zijn de grote zalen van weleer nu parochiezalen geworden, toch blijft La Esterella luisteren naar dat ene gebod: immer schijnen. Reactie van de zangeres zelf: ‘Schoon, maar bijlange niet compleet’. Nog in 2001 wordt ze bijgezet in de ‘Eregalerij van het Vlaamse lied’, met een onderscheiding ‘Voor Een Leven Vol Muziek’.

De laatste jaren heeft La Esterella’s carrière weer een nieuwe vlucht genomen door Chris van den Durpel’s persiflage in Chris en Co. Hierin wordt ze afgebeeld als een zangeres op jaren, die nog steeds geniet van het zingen, het leven, de sigaren en de elexirekes. Ook werd er ter gelegenheid van haar 85ste verjaardag op het internet een fictieve blog gestart, waarop de zangeres zogezegd haar dagboek neerschrijft. Ondanks het feit dat de site grotendeels humoristisch moet worden opgevat, blijken veel mensen geïnteresseerd in dit ‘fictieve leven’ van de Antwerpse nachtegaal.

Vandaag de dag zingt de 87-jarige zangeres nog steeds. Ook al heeft ze haar orkest van weleer vervangen door één pianist en bestaat haar publiek tegenwoordig vooral uit bejaarden, toch staat ze nog steeds op het podium als een trotse vrouw. Ze schittert onder de spots als de diva die ze ooit was en eigenlijk altijd is gebleven. De pluimen zijn misschien wel verdwenen, maar haar krachtige stem blijft nog steeds jong en oud ontroeren.




donderdag 8 maart 2007

Op en rond de Marnixplaats: het Fotomuseum.

Op en rond de Marnixplaats valt heel wat te beleven! Zo vinden we in de nabijheid van het plein oa het Raamtheater en de Jazzstudio. Ook het vernieuwde Fotomuseum is niet veraf. Op de Waalse Kaai prijkt het gebouw in al haar eenvoud. Voor wie zich graag laat verleiden door mooie plaatjes en aangrijpende foto's, is een bezoekje aan het museum een echte must! Op dit moment lopen er in het museum 5 uiteenlopende tentoonstellingen.
Een interessante tentoonstelling voor aanstormend journalistiek talent als onszelf, is de fotocollectie van Reuters. Miljoenen foto's van het persagentschap Reuter schieten voorbij in live stream en schetsen de ontwikkelingen en soms dramatische veranderen die de 21ste eeuw met zich mee heeft gebracht. De tentoonstelling, The State of the World, loopt nog tot 13/05 en bevindt zich op de 4de verdieping van het museum.


Van alle belgische koningen die ooit de revue gepasseerd zijn, kunnen we Leopold III toch als 1 van de opmerkelijksten beschouwen. Maar wat velen niet wisten, was dat de fel omstreden koning zich als een echte kunstfotograaf heeft ontpopt. Tijdens zijn verre reizen nam hij steevast zijn fototoestel mee om ongerepte landschappen, staatsportretten en kinderen met moeders in te blikken. Nadat hij uit het openbare leven verdwenen was, geraakte Leopold III pas goed in de ban van ontdekkingsreizen. Tijdens die reizen legde hij alles wat hem fascineerde vast op foto.

De tentoonstelling, Leopold III fotograaf, loopt nog tot 13/05 in het fotomuseum.
Andere tentoonstellen die te bezichtingen zijn in het fotomuseum: Albert Watson - Frozen , Collectiepresentatie 2 – Agfa/Gevaert, Annelies de Mey en Outlandish.
Meer info over prijzen en openingsuren vind je op hun website.


dinsdag 6 maart 2007

Bompa Pfaff drinkt pintjes in de hemel

In Brasschaat is maandagnacht rasechte Antwerpenaar en VTM-icoon "Bompa Pfaff" (Edilbert Seth) overleden. Dat meldt het VTM-nieuws. De vader van Carmen Seth, de echtgenote van ex-doelman Jean-Marie Pfaff, is bekend van de realitysoap "De Pfaffs" op VTM. Edilbert Seth was 77.

Edilbert Jean-Marie Seth werd geboren op 7 juni 1929 in Deurne. Hij groeide op in een echte kermisfamilie. Al in zijn kindertijd stond hij als clown op het podium en later trad hij op als goochelaar.
Edilbert trouwde met Yvonne Geerts met wie hij twee dochters kreeg. Na de dood van zijn vrouw in 1987 namen Jean-Marie en Carmen "den bompa" in huis."Bompa Pfaff" stond bekend als een levensgenieter. Het was geweten dat hij van het goede leven hield: zijn pintjes en sigaretten waren deel van zijn dagelijkse leven. Hij sukkelde dan ook al een tijd met zijn gezondheid. Vorig jaar werd hij voor zes weken opgenomen in het ziekenhuis en begin februari werd hij weer naar het ziekenhuis gebracht met een zware bronchitis en een blaasontsteking.Edilbert Seth werd bekend als "Bompa Pfaff" in de realitysoap over de familie van Jean-Marie Pfaff. De reeks loopt al vijf seizoenen op de commerciële zender VTM.

"Den bompa" laat twee kinderen, vijf kleinkinderen en zeven achterkleinkinderen achter
.




Una giornata particolare in 'De Rode Loper'

Vandaag kunnen jullie in het showbizzmagazine van Éen 'De Rode Loper'naar een interview met de hoofdrolspelers van 'Une Giornata Particolare' kijken. Dit theaterstuk loopt momenteel in Antwerpse Raamtheater. Het stuk, gebaseerd op de film van de Italiaanse scenarioschrijver en regisseur Ettore Scola, speelt zich af in het Rome van net voor de Tweede Wereldoorlog.

Centraal staan twee doodgewone mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten terwijl de rest van hun woonkazerne naar het grote defilé ter ere van de legendarische ontmoeting tussen Hitler en Mussolini trekt. Antonietta, een moeder van zes kinderen en echtgenote van een diehard fascist en Gabriele, een homoseksuele, ontslagen radiostem. Terwijl heroïsche woorden en toespraken duizenden mensen met elkaar verenigen, drinken ze samen koffie, lachen samen en beseffen dat deze ontmoeting voor het leven is. Wanneer de avond valt, betekent dit niet alleen het einde van een memorabele dag voor Rome, maar ook het einde van de bijzondere dag die ze samen beleefden, hún giornata particolare.

Une Giornata Particolare is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1977. Toen werden de rollen van Antonietta en Gabriele gespeeld door de levende legende Sophia Loren en Marcello Mastroianni, die drie keer genomineerd werd voor een oscar en Catherine Deneuve zijn maîtresse mocht noemen.

Gitt Bolsens herwerkte deze film nu tot een theaterstuk met Katelijne Verbeke en steracteur Koen De Bouw. Het stuk loopt nog tot eind maart in het Antwerpse Raamtheater.


Antwaarps talent: dEUS

Leslie was er al mee begonnen, maar ik vond het wel een leuk idee om de aandacht te vestigen op Antwerps talent.

Bij deze wil ik dus graag een soort eregallerij starten met allerlei Antwerpse groepen/zangers, Antwaarps talent genaamd.

De eerste band die ik in de spotlight wil zetten, is ook meteen één van de grootste Antwerpse groepen: dEUS! Deze in binnen-en buitenland populaire pop/rockgroep staat al van 1994 op het podium en werd bekend met het stevige nummer Suds and soda. De groepsleden wisselden regelmatig, maar wie altijd gebleven is, zijn leadzanger Tom Barman en muzikant Klaas Janszoon: 2 rasechte Antwerpenaars.Tom Barman kwam het laatste jaar opvallend vaak in de media met onder andere de organisatie van 0110, maar ook met 3 uitverkochte AB-zalen en een twee maal uitverkocht Vorst Nationaal. Het succes van de groep is immens, en dus zeker een plaatsje waard in Antwaarps talent. Hier alvast de website voor wie zin heeft in een geweldig streepje muziek...




zondag 4 maart 2007

De Marnixplaats in de steigers

Zoals jullie binnenkort op deze blog zullen kunnen lezen, is burgemeester Marnix, naar wie de Marnixplaats genoemd is, enorm belangrijk geweest in de Antwerpse geschiedenis. Toch is het standbeeld op de Marnixplaats geen beeltenis van hem, maar van de zeegod Neptunus. Over het hoe en waarom van dit standbeeld zullen jullie nog enkele gedagen geduld moeten hebben, wel kan ik jullie al enkele foto's van de Marnixplaats tonen tijdens de restauratie van het beeld vorig jaar. Tekst en uitleg volgen later, de foto's vind je nu al hier. Over de plannen en problemen met de restauratie van het plein zelf kunnen jullie meer te weten komen via dit filmpje.

Op en rond het Marnixplein


Het Raamtheater brengt al meer dan 25 jaar repertoiretheater in hartje Antwerpen, in Vlaanderen en in Nederland. Van de Oude Grieken, via Molière, Marivaux en Shakespeare tot de hedendaagse toneelschrijvers uit Frankrijk, de V.S., Groot-Brittannië, Skandinavië en eigen land. Tekst en acteurs staan centraal in onze theateropvatting. Professioneel theater met humor dat boeit en aan het denken zet.
Thema: Dans, Podiumkunsten, Muziek, Theater, Teksttheater, Muziektheater, Improvisatietheater
Type: Artistieke gezelschappen

Aan de Jazz-Studio worden fundamenteel-technische principes aangewend bij het ontwikkelen van compositie- en uitvoerings-kennis van hedendaagse muziek. Deze technieken vinden eveneens hun toepassing bij de studie van de verschillende muziekstijlen, zowel klassieke als hedendaagse. Zij bieden een speciaal hulpmiddel voor de hedendaags muziekliefhebber die geconfronteerd wordt met het snel evoluerende muziekrepertorium en stellen de cursist in de gelegenheid om zijn persoonlijk werk uit te voeren en te beluisteren. Regelmatig musiceren in ensembles die verschillen in niveau en wisselen in muziekgenres vormen één van de belangrijkste schakels in de opleiding van de jonge musici. Ook de concerten en jam sessies georganiseerd door de Jazz-Studio dragen ertoe bij, dat hun vorming aan de realiteit wordt getoetst.